Dla jednych dzieci świat bywa za głośny i za intensywny, dla innych — wręcz przeciwnie. Jak rozpoznać, że warto się temu przyjrzeć?
Co to właściwie jest
Integracja sensoryczna to sposób, w jaki mózg odbiera i porządkuje bodźce: dotyk, dźwięk, ruch i równowagę. Gdy działa sprawnie, dziecko reaguje adekwatnie do sytuacji. Gdy „szwankuje”, świat bywa albo za głośny i za intensywny, albo — przeciwnie — niewystarczająco wyraźny.
Nadwrażliwość — możliwe sygnały
- Metki, szwy w skarpetkach i „drapiące” ubrania są nie do zniesienia.
- Hałas i jasne światło szybko przytłaczają.
- Niechęć do brudzenia rąk: farby, piasek, klej.
- Wybiórczość jedzenia związana z jego konsystencją.
Poszukiwanie bodźców — możliwe sygnały
- Ciągły ruch i trudność z „zatrzymaniem się”.
- Mocne przytulanie, zderzanie się, wpadanie na przedmioty.
- Kręcenie się w kółko bez oznak zawrotów głowy.
Pojedynczy objaw to jeszcze nie diagnoza. Liczy się obraz całości i to, czy trudności realnie utrudniają dziecku codzienność, naukę i relacje z innymi.
Kiedy zgłosić się po pomoc
Jeśli widzisz, że trudności sensoryczne przeszkadzają w funkcjonowaniu — w przedszkolu, w zabawie z innymi, podczas jedzenia czy ubierania — warto skonsultować się z terapeutą integracji sensorycznej. Diagnoza SI to spokojna, zabawowa ocena, a nie „etykieta”. Im wcześniej zrozumiemy, jak działa układ nerwowy dziecka, tym lepiej możemy je wspierać. 💛
